a common reader

zomaar een executie

· 15 July 2011 |  by Janantoon
· Published in: Franse literatuur
· Tagged with:

Ik las dit boek voor het eerst in 2007 en besloot toen mijn kort leesverslag:

Dit is zo’n boek dat je wil dichtklappen na de laatste bladzijde en dan stil zijn, alleen zijn.
Of een vioolconcerto van Shostakovitsh opzetten.

Nu is het andersom gegaan, ik was de laatste tijd zo ondergedompeld in de muziek en leefwereld van Shostakovich dat ik na de biografie en een boek over de strijkkwartetten wel eens iets anders wou lezen en greep… naar deze roman. Maar ik zat terug in die doffe sfeer van willekeur en terreur, want als achtergrond voor de ramp met de Kursk, beschrijft Marc Dugain zeer evocatief het leven in Rusland van Stalin tot Poetin.
Poetin wordt licht gecamoufleerd onder de naam Plotov en de Kursk onder de naam Oscar (Kursk was een onderzeeër van de Oscar-klasse).

De roman heeft twee verhaallijnen die mekaar tegenkomen in de ramp rond de atoomonderzeeër Oscar.
De ene lijn is die van luitenant Vania die zijn eerste onderzeereis maakt op die rampzalige tocht van de duikboot. Zijn verhaal wordt verteld door de ik-figuur, zijn vader. Deze brengt het verhaal in reliëf door te beginnen met de uitzonderlijke moeilijkheden die zijn ouders moesten ondergaan door direct toedoen van Stalin.
De andere lijn is die van de opkomende KGB-agent Plotov die uiteindelijk president wordt. Als president wordt hij met de ramp geconfronteerd en moet die ‘oplossen’. Dat oplossen gebeurt echter in ware machiavellistische stijl.
In een gesprek met twee van zijn raadgevers zegt Plotov:

— Un de nos sous-marins a coulé pendant les grandes manœuvres de la flotte du Nord. On attend de connaître son état. On ne sait pas s’il y a des survivants. S’il n’y en a pas, nous n’avons aucun problème. S’il y en a, il va falloir réfléchir et vite.
Les deux collaborateurs gardent les yeux baissés, s’abstiennent de poser des questions. Le président poursuit, ses yeux glissant sur la longue table cirée qui s’étend devant lui:
— S’il y a des survivants, je pense que nous ne devons pas nous précipiter pour les récupérer.
— Mais… pourquoi, monsieur le président? ose le plus âgé des conseillers.
— Parce que, de victimes, ils deviendront des témoins, et des témoins d’autant plus crédibles qu’ils sont aussi victimes. Ce qu’ils diront sera entendu.

Het geheel geeft een hallucinant beeld van het failliet van een maatschappij, eerst onder een incompetent totalitair regime en daarna onder een corrupt en rauw kapitalistisch systeem.
Maar wel een zeer sterke roman.

Facebooktwittergoogle_plusredditpinterestlinkedinFacebooktwittergoogle_plusredditpinterestlinkedin

Comments are closed.



boekenkast-1

boekenkast-2

boekenkast-3