a common reader

Het woud der verwachting

· 14 July 2011 |  by Janantoon
· Published in: Nederlandse literatuur
· Tagged with:

Hella S. Haasse, Het Woud der VerwachtingIk blijk de boeken van Hella Haasse in omgekeerde volgorde te lezen. Het woud der Verwachting stond al heel lang in mijn boekenkast, maar pas onlangs ben ik het beginnen lezen, aangespoord door mijn vriendin, die het de beste roman van Haasse vond.
Het is inderdaad een enorme roman, die je vanaf het begin meeneemt en niet meer loslaat. Een pageturner zou een uitgever met rendementscijfers in het hoofd direct denken. Dat meeslepende komt echt uit de pen van Hella Haasse, want de biografie zelf van Charles d’Orléans stelt niet zoveel voor en kan je makkelijk in synopsis vinden op Wikipedia.
De kracht van de roman zit vooral in het inlevingsvermogen in de verschillende protagonisten en vooral dan in Charles. We lezen over een tijd waarin macht en de eigendom van heel grote gebieden (en de lijdende bevolking daarin) een familiale en persoonlijke aangelegenheid was. Een vader-staatsman kon alleen maar hopen dat hij een opvolger kreeg en dat zijn zoon een kaliber had dat opgewassen was tegen alle intriges en kuiperijen en politieke moorden.
In Charles d’Orléans ontmoeten we een man die zich zeer tegen zijn zin in de rol van machthebber geduwd ziet. Liever was hij dichter geworden. Na de slag bij Agincourt wordt hij krijgsgevangene van de Engelse koningen, vijfentwintig jaar lang. Daar heeft hij zijn contemplatieve aard kunnen ontwikkelen. Maar na zijn vrijlating bevindt hij zich terug op het politieke toneel.
Naast het tragische van dit levensportret geeft deze roman ook een prachtige evocatie van de late middeleeuwen in Frankrijk, Engeland en de Bourgondische gebieden (waaronder Vlaanderen). Hella Haasse zegt hierover (op de zeer goede website Hella Haasse museum):

Ik ben eigenlijk al op de middelbare school aan dat boek begonnen, nadat ik Herfsttij der Middeleeuwen (1919) van Huizinga had gelezen. En tijdens de studietijd had ik de biografie van Campion over Charles d’Orléans ontdekt. Die tijd werkte zo op mijn verbeelding dat ik daar jarenlang mee bezig ben geweest. Echt een passie voor die tijd, en voor dat leven: een man die van alles afgesloten in vijfentwintig jaar gevangenschap tot een dichter wordt, omdat de enige bevrijding die mogelijk was de verbeeldingskracht was.

Ik heb erg genoten van deze roman. Alleen dacht ik dat Hella Haasse soms wat spaarzamer had kunnen schrijven, wat ze later ook gedaan heeft. Een grote dame.

Facebooktwittergoogle_plusredditpinterestlinkedinFacebooktwittergoogle_plusredditpinterestlinkedin

Comments are closed.



boekenkast-1

boekenkast-2

boekenkast-3