a common reader

Willem van Maanen overleden

· 22 August 2012 |  by Janantoon
· Published in: Nederlandse literatuur
· Tagged with:

Via de media verneem ik dat Willem van Maanen vorige vrijdag overleden is. Hij is 91 jaar geworden, een respectabele leeftijd.
Hieronder een kort in memoriam van NOS:

Ik heb Willem van Maanen steeds een bijzonder schrijver gevonden. Een buitenbeentje in de Nederlandse litteratuur. Misschien een beetje te vergelijken met Bernlef: een zeer degelijk schrijver die toch nooit haantje de voorste heeft gespeeld.
Willem G. Van Maanen: De dierenhaterNu ik er over denk vind ik het niet eenvoudig om zijn schrijfstijl eenduidig te plaatsen. Ironisch, dikwijls scherp, spaarzaam met woorden, een beetje zoals onze Antwerpse Willem.
Ik heb steeds veel gehouden van De dierenhater, een roman die zich afspeelt tijdens de eerste wereldoorlog in Nederland. Heel wat steden en dorpen nemen daar, vooreerst met heel wat medeleven, Belgische vluchtelingen op. Maar dit is slechts het decor voor een pakkend verhaal van liefde en jaloezie. Liefde voor de vrouw van een burgemeester, een nul volgens de verteller, die zelfs als oude man nog jaloers is op haar wettelijke echtgenoot.
Toen Willem van Maanen in 2004 de Constantijn Huygensprijs kreeg voor zijn oeuvre, schreef de jury: “Het lezen van Willem G. van Maanen is een avontuur, een dwalen in een huis met steeds weer nieuwe deuren en onvermoede kamers”. Dat is een zeer goede beschrijving, die zeker ook geldt voor wat misschien zijn meest bekende roman was: Het nichtje van Mozart, ook al een roman over verboden liefdes. Dit is een korte roman, die zich op verschillende niveaus afspeelt, en ook weer met de terugblik van een oudere man.
Zijn boeken, hoe sec ook geschreven, zijn steeds uitingen van hevige gevoelens: passie, liefde, jaloezie, verraad, erotiek. Het zijn sterke romans, al zijn ze soms ietwat teveel gekunsteld.
In Een eilandje van pijn – opgedragen aan Max Frisch – experimenteert hij met de vorm. Op de linkse pagina’s staat een dagboek, op de rechtse een roman, maar er is natuurlijk interactie tussen beide.
Kwint, een architect “met weinig humor en veel principes” is verliefd op de violiste Edna Kurcz, die dan ook beschreven wordt als een vrouw om verliefd op te worden. Dat zijn eigen vrouw hem al jarenlang blijkt te bedriegen met zijn boezemvriend, raakt hem nauwelijks. Kwint is zozeer bezeten van Edna en haar geschiedenis dat hij op zoek naar haar verleden zelfs voor het eerst sinds de oorlog weer voet op Duitse bodem zet. Hij maakt een tocht langs Rijn, Moezel en Main, met als climax een duistere herberg in de Hochspessart, waar hij de waarheid ontdekt… en begraaft.
Zijn laatste roman, Heb lief en zie niet om, heb ik toen direct gekocht, maar nog niet gelezen. Dat moet ik nu maar eens doen. Je kan een schrijver best eren door zijn boeken te lezen.


Facebooktwittergoogle_plusredditpinterestlinkedinFacebooktwittergoogle_plusredditpinterestlinkedin

Comments are closed.



boekenkast-1

boekenkast-2

boekenkast-3