a common reader

straffeloosheid, komt er ooit een einde aan?

· 12 November 2012 |  by Janantoon
· Published in: geschiedenis · mensenrechten · politieke leugens
· Tagged with:

Christopher Hitchens, The trial of Henry KissingerZullen we ooit het einde van straffeloosheid beleven? Straffeloosheid van misdadige regeringsleiders of topambtenaars, bedoel ik dan. Twijfelachtig, hoewel er stappen in de goede richting gezet worden. Maar het lijkt wel een processie van Echternach: enkele stappen vooruit, enkele achteruit. De aanhouding van dictator Pinochet in Londen in 1998 was een belangrijk signaal aan alle grote en kleine dictators van deze kleine wereld dat ze misschien ooit eens rekenschap zouden moeten geven.
Het wegwerken van de Spaanse rechter Baltasar Garzón, dezelfde die voor de aanhouding van Pinochet gezorgd had, was dan weer een stap achteruit en een blaam voor de Spaanse democratie.
De oprichting van het Internationaal Strafhof in 1998 was een enorme stap voorwaarts, maar het feit dat de Verenigde Staten de ratificatieprocedure nooit heeft voortgezet blijft natuurlijk een schaduw werpen op de werking ervan.
En dat brengt me tot…

het geval Kissinger

Ik heb net The Trial of Henry Kissinger van Christopher Hitchens gelezen. Rijkelijk laat, zal je zeggen. Het verscheen inderdaad al in 2001. Maar ik heb een recente uitgave gekocht, van 2012, met een nieuw voorwoord door de Chileense schrijver Ariel Dorfman. Het boek blijft dus blijkbaar lezers aanspreken. Terecht.
Hitchens brengt hier op overtuigende wijze materiaal samen voor wat de aanklacht zou kunnen zijn mocht er ooit een procureur zijn die Kissinger voor het Amerikaanse gerecht wil brengen. Hij vraagt zich trouwens af waarom dat nog niet gebeurd is, waarom de VS een van die landen is die hun verleden niet durven bekijken.
Kissinger zal wel in zijn vuistje gelachen hebben toen Christopher Hitchens stierf in 2011, 62 jaar oud. Weer een nagel van mijn doodskist minder, moet hij gedacht hebben. Kissinger zelf leeft nog, hij wordt volgend jaar negentig.

misdaden

It will become clear, and may as well be stated at the outset, that this book is written by a political opponent of Henry Kissinger. Nonetheless, I have found myself continually amazed at how much hostile and discreditable material I have felt compelled to omit. I am concerned only with those Kissingerian offenses that might or should form the basis of a legal prosecution: for war crimes, for crimes against humanity, and for offenses against common or customary or international law, including conspiracy to commit murder, kidnap and torture.

Zo begint Hitchens zijn inleiding van dit boek dat zich dus beperkt tot enkele laagtepunten van menselijk gedrag.
Kissinger’s betrokkenheid (en die van de CIA) bij de coup van Pinochet was al genoegzaam bekend. Maar het inmengen in de aangelegenheden van een vreemde staat begint al veel vroeger, namelijk in 1970, net na de verkiezing van Allende. Die verkiezing wordt in Washington met lede ogen aanzien. Men wil zijn beëdiging voorkomen, maar elk ingrijpen van militairen zou stuiten op het verzet van de sterke generaal René Schneider, die garant stond voor het electorale proces. Dus moest eerst Schneider verdwijnen. De betrokkenheid van de CIA en Kissinger bij de moord op generaal Schneider wordt in detail besproken. Een Kissinger die instigeert, maar die ook steeds zorgt voor persoonlijke deniability.
Nieuw voor mij waren de machinaties van Nixon en Kissinger tijdens de vredesbesprekingen rond Vietnam te Parijs in 1968. Op dat ogenblik waren er verkiezingen in de VS. Richard Nixon nam het op tegen de democraat Hubert Humphrey, die op dat ogenblik vice-president van Lyndon Johnson was. Nixon contacteerde clandestien de Zuid-Vietnamese regering (als gewoon burger dus!) met de boodschap dat Vietnam meer militaire steun zou krijgen als hij president zou worden. De Zuid-Vietnamese delegatie verliet de onderhandelingen twee dagen voor de presidentsverkiezingen. Nixon kreeg insider informatie van Henry Kissinger, waarmee hij tot dan nog geen band had. Nixon’s eerste benoeming als president was die van Kissinger tot National Security Advisor. Met andere woorden, Nixon verlengde de Vietnamoorlog om zijn verkiezing tot president te verzekeren, en Kissinger hielp hem daarbij met een belangrijke functie als beloning. De oorlog in Vietnam duurde nog 7 jaar en kostte massa’s levens, ook in buurlanden Laos en Cambodja.
De lijst gaat nog verder. Oost-Timor, Bangladesh, Cyprus, Griekenland, enzovoort.

straffeloosheid

Nergens kan Hitchens echter de vinger leggen op een smoking gun. Kissinger betrapt met de vinger aan de trekker. Daarvoor was die een te goed intrigant. Als er al documenten waren die zijn betrokkenheid bij misdaden (waaronder werkelijke moordaanslagen op lastige personen) dan zorgde hij er wel voor dat die verdwenen of onbereikbaar werden.
Het aangedragen bewijsmateriaal is dan ook wat men in het Engels circumstantial evidence noemt, indirect bewijs, aanwijzingen. Maar daarvan zijn er zoveel dat er duidelijk a case to answer is. Als lid van Amnesty International ben ik de eerste om een rechtvaardig proces te eisen, voor wie dan ook. Maar van een proces tegen Kissinger is vooralsnog geen sprake, wat dus neerkomt op feitelijke straffeloosheid. Een proces tegen Kissinger zou in de Amerikaanse context een zeer belangrijke stap zijn. En tenslotte zou hij alle middelen krijgen om zich te verdedigen. En dat is iets wat de vele slachtoffers van de door hem ondersteunde dictaturen nooit gehad hebben. Meestal zelfs geen proces.

Facebooktwittergoogle_plusredditpinterestlinkedinFacebooktwittergoogle_plusredditpinterestlinkedin

Comments are closed.



boekenkast-1

boekenkast-2

boekenkast-3