a common reader

MCBTH vn WLLM SHKSPR

· 2 November 2013 |  by Janantoon
· Published in: podiumkunsten
· Tagged with:

MCBTHMCBTH is een uitgepuurde versie van de tragedie van Shakespeare. Guy Cassiers herleidde het stuk tot zijn trieste essentie: de waanzin van generaal Macbeth die zich door zijn machtsdromen laat meeslepen en vernietigen.
Wij zagen de productie in NTGEnt. Een productie — muziektheater noemt men het — van Guy Cassiers en Dominique Pauwels (LOD), met vijf acteurs, zes muzikanten (Spectra) en drie zangeressen (Vocaallab).

Een zeer eigenzinnige interpretatie van Macbeth: de verhaallijn wordt grotendeels weggelaten. Geen enkele moord wordt getoond, maar gesuggereerd door de achterwand die telkens bonkend dichterbij komt. Tot Macbeth alleen op de scene zit met nauwelijks nog bewegingsruimte, ook geestelijk natuurlijk. Zijn geestelijke afgang is hét thema van de voorstelling.
Het geheel pakt je, maar het beklijft niet. Het pakt je omdat het als muziektheater, als totaalspektakel erg gelukt is: verrassende visuele technologie, knappe videoprojectie, zeer goede muziek, de zingende heksen die prominent op de scene komen.

Maar het drama blijft niet plakken. Ik denk dat Guy Cassiers teveel bezig is geweest met het totaalbeeld, met heel de visuele opbouw, dat hij vergeten is dat zijn acteurs ook nog moeten acteren. Meestal waren de dialogen vlak, eentonig. Ook Tom Dewispelaere (Macbeth) brengt zijn vele monologen erg eentonig. Soms schreeuwde hij en dan was hij weer niet te verstaan. Evenmin zag ik iets van body language, net marionettentheater.
Het is alsof de spelers niet echt hun tekst begrijpen of doorvoelen. De nietsvermoedende Banquo ontmoet Macbeth nadat die net de koningsmoord pleegde. Macbeth zegt Banquo dat hij hem spoedig om raad zal vragen, waarop Banquo toestemt op voorwaarde dat zijn eer niet wordt aangetast (Banquo vermoed dat er rare gedachten spelen in Macbeth’s geest). Maar deze kleine dialoog wordt gespeeld alsof ze afspreken: “Ik zal friet halen als jij voor bier zorgt.”
Ik hou niet van overacting, maar er mag tenminste acting zijn.

Wouter Hillaert in De Standaard van 30 september.

We zien niet enkel de totale zinsverbijstering van Macbeth, maar ook de verzadiging van een hele toneelmachine. Hoe beweeglijk de lichtvoering en de livemuziek van Dominique Pauwels en Spectra ook zijn, gek genoeg blijft het totaalbeeld statisch aanvoelen. Het drama van Macbeth is radicaal verdicht. Dat geeft MCBTH een grote concentratie, maar maakt er ook eenstemmig, bijna dichtgeplamuurd repertoire van.

Facebooktwittergoogle_plusredditpinterestlinkedinFacebooktwittergoogle_plusredditpinterestlinkedin

Comments are closed.



boekenkast-1

boekenkast-2

boekenkast-3