a common reader

I, Claudius

· 19 May 2012 |  by Janantoon
· Published in: Engelse literatuur · geschiedenis
·

Robert Graves, I, ClaudiusWeer een moderne klassieker die ik kan aanvinken. Dit prachtig uitgegeven boek — door de Folio Society — kocht ik onlangs op de zondagse boekenmarkt te Gent. Ik ben er in beginnen lezen en het heeft me niet los gelaten. Een prachtig geschreven historische roman over de periode van de Romeinse keizers.
Robert Graves laat Claudius, die de vierde keizer zal worden, het verhaal vertellen van zijn keizerlijke familie. Een verhaal van intriges, moord, incest, verstandshuwelijken, strategische adopties, etc. Het boek geeft een mooi beeld van de heerschappij van Augustus en daarna Tiberius, met steeds de machtige en intrigerende Livia op de achtergrond. Tot wat erfelijke tirannie kan leiden, wordt duidelijk in de persoon van Caligula die de willekeur ten top drijft. Kleurrijk is natuurlijk dat hij zijn paard Incitatus tot consul wou benoemen, maar veelzeggender is dat hij vooral zeer rijke senatoren voor hoogverraad liet veroordelen en daarmee hun vermogen toe-eigende om zijn geldhonger te stillen. Het boek eindigt met de moord op Caligula en op het moment dat de Pretoriaanse wacht Claudius van zijn boeken wegrukt en hem tot keizer uitroept.
Het is een goed geschreven boek over een interessante periode. Het deed me denken aan de eerste historische roman die ik las als vijftienjarige knaap: De Romein van Mika Waltari. Deze speelt zich wat later af, onder keizer Nero.

De historische roman kan een ideaal middel zijn om een historische periode tot leven te brengen. Zeker voor jonge mensen die nog maar weinig geschiedkundige voeding krijgen in het onderwijs. Een roman zal meestal een veel beter beeld geven dan meer populaire media als film of bv strips (denk aan Asterix, in dit kader). Vooral historische prenten uit Hollywood durven dikwijls de geschiedenis geweld aan doen. Erg is natuurlijk dat de beelden die zij creƫren meestal zeer lang blijven hangen.
Een goed voorbeeld van een uitstekende historische roman is Het woud der verwachting van Hella Haasse. Maar dan nog zou zo’n roman een uitnodiging moeten zijn om een echt geschiedenisboek te lezen. Want een roman kan accenten leggen die door de lezer gewillig opgenomen worden, maar die in een historisch werk genuanceerd zouden worden. Een historicus kan natuurlijk ook eigen accenten leggen of vooroordelen hebben, maar door bronvermeldingen en bibliografie kan je meestal vermoeden dat de voorgestelde historie een visie is die kan aangevochten worden. En eens je daar dan op ingaat, kan het echt boeiend worden.

Zo is hier een knappe studie te signaleren die de clash tussen de republikeinse waarden en de opkomende keizers ontleedt: The Assassination of Julius Caesar van Michael Parenti.

Wat me in dit boek ook nog opviel: een aanklager kreeg 1/4de van geconfisqueerde goederen van de beschuldigde als deze schuldig bevonden werd (bv van hoogverraad). Zulke praktijken zijn natuurlijk nefast voor goede rechtspraak. Tijdens de inquisitie — zovele eeuwen later — werden rechters ook vergoed via goederen van hun slachtoffers. Het zou boeiend zijn een goede geschiedenis van de rechtspraak te lezen om na te gaan hoe onze maatschappijen zich van dergelijke methoden losgewerkt hebben.

Facebooktwittergoogle_plusredditpinterestlinkedinFacebooktwittergoogle_plusredditpinterestlinkedin

Comments are closed.



boekenkast-1

boekenkast-2

boekenkast-3