a common reader

de rechter en zijn beul

· 4 November 2012 |  by Janantoon
· Published in: Duitse literatuur
· Tagged with:

Ik was op zoek naar boeken met illustraties. Een van de dagen schrijf ik daar een tekstje over. Beloofd. Zodoende kreeg ik dit boekje over de rechter en zijn beul nog eens in mijn handen en het is er niet meer uit geweest.
Meestal lees ik drie à vier boeken tegelijk. Een slechte gewoonte, eigenlijk. En omdat het dikwijls non-fictie is, gaat het ook niet vooruit. Als je dan in zo een korte, krachtige roman begint te lezen, kan je niet zomaar stoppen.
Der Richter und sein Henker van Friedrich Dürrenmatt heb ik al heel lang in een vergeelde rororo-pocket. Het boekje werd gedrukt in 1966, de 20ste uitgave bij de Rowohlt uitgeverij. Er staat reclame midden in de tekst — niet opdringerig — en achterin het boekje een heel lange lijst met andere uitgaven van rowohlts rotations romane. Dat moest de boekjes goedkoper maken en dus bereikbaarder voor Hans en alleman. Erg sociaal van die uitgever in een niet erg socialistisch (West-)Duitsland.
Je kreeg er dan wel illustraties bij, hier van de hand van Karl Staudinger.

de rechter en zijn beul

Het thema komt wel meer voor bij Dürrenmatt: als een misdadiger niet kan veroordeeld en gestraft worden via de normale weg — politie en justitie — wordt hij misschien op een compleet andere manier gestraft. Hier wordt hem een misdaad in de schoenen geschoven die hij niet gepleegd heeft. Ter compensatie van de vele ongestrafte misdaden die hij wel pleegde. Een moreel probleem dat hier wel speelt, maar niet uitgewreven wordt.
Daarvoor is Dürrenmatt een veel te goed verteller. In zeer sterk proza, sober en goed opgebouwd, vertelt hij de moord op een medewerker van commissaris Bärlach. En hoe Bärlach op diabolische wijze de echte moordenaar als beul zal gebruiken om een andere misdadiger te berechten. In zijn soberheid en beknoptheid doet het denken aan de Maigret-romans van Georges Simenon. Maar de protagonisten zijn hele andere types en Dürrenmatt is niet zo’n psycholoog als Simenon. Bij Dürrenmatt zijn de personages toch eerder stereotypen. Maar met zulke stereotypen schrijft hij dan toch maar spitsvondige en krachtige romans en verhalen.

Facebooktwittergoogle_plusredditpinterestlinkedinFacebooktwittergoogle_plusredditpinterestlinkedin

Comments are closed.



boekenkast-1

boekenkast-2

boekenkast-3