a common reader

de laatkomer van Dimitri Verhulst

· 31 May 2013 |  by Janantoon
· Published in: Nederlandse literatuur
·

Dimitri Verhulst, De laatkomer

“De manier waarop iemand als ik, invalide en moeilijk ter been, in schouwburgen ondersteboven wordt gelopen is werkelijk fantastisch. Ze biggen je gewoon de trap af. Zoals Carmiggelt zei: er zijn veel te veel ouden van dagen, de hele soort begint de mensen de keel uit te hangen. Maar ik heb mezelf voorgenomen zo lang mogelijk actief te blijven. Het heeft te maken met angst. Angst om niet alleen lichamelijk maar ook geestelijk te versukkelen. Voor je het weet kun je alleen nog maar in een stoel zitten en met een ijzeren lepel op een houten bord slaan. Je moet je geest lenig houden.”
Anton Koolhaas in gesprek met Piet Piryns 1988

Desiré Cordier is niet moedig, wel koppig eens hij een weg heeft ingeslagen. Hij leeft al jaren met zijn vrouw, een soort Xantippe, met weinig of geen erotisch, laat staan romantisch leven, inperking van interesses, etc.
Waarom stapte hij het niet gewoon op? Zelfs op het laatste, als ze in de zeventig zijn en stilaan moeten verkassen naar een appartement. Hij ziet dat nog nauwer samenleven met zijn vrouw niet meer zitten. Maar waarom stapt hij dan in godsnaam niet op?
Allicht gebrek aan moed. Dus kiest hij voor een originele, maar zelfvernietigende oplossing: hij simuleert dementie, zo goed tot hij in een gesticht komt te zitten.

Een ironisch en grappig boek over het ouder worden en de aftakelende levenstoestanden in een gesticht. Maar vooral over gemiste kansen, die zoen die hij 50 jaar geleden niet heeft durven geven aan Rosa blijft hem nog achtervolgen.

Het boek deed mij denken aan Een aanzienlijke vertraging van Anton Koolhaas. Wel een andere thematiek, maar toch gelijkenissen: de man die op late leeftijd een oude vriendin opzoekt om wat terug te vinden? De moed om nu toch zijn liefde te verklaren? Maar de avond voor hij haar gaat ontmoeten bevuilt hij zijn bed in het hotel… Zoals DesirĂ© zelf in zijn broek doet om de simulatie overtuigend te maken, tot het blijkbaar ook echt gebeurt. En Rosa, de vlam die hij geen zoen durfde geven, zit ook in het gesticht. Deze keer zal hij de kans niet laten liggen. Maar Rosa verdwijnt, de weggemoffelde dood.

Desiré denkt slim te zijn. Hij doet zich als dement voor, maar is het niet. Maar wat nu? Hoe kan hij de echte dementie voorkomen? Met zijn rolstoel door het raam rijden?

Facebooktwittergoogle_plusredditpinterestlinkedinFacebooktwittergoogle_plusredditpinterestlinkedin

Comments are closed.



boekenkast-1

boekenkast-2

boekenkast-3