a common reader

Alessandro Baricco en de schrijver Mr Gwyn

· 1 April 2013 |  by Janantoon
· Published in: andere literatuur
· Tagged with:

Alessandro Baricco, Mr GwynAlessandro Baricco kende ik natuurlijk al van Zijde.
In Mr Gwyn toont Alessandro Baricco een heel andere kant van zijn schrijverstalent.
Mr Gwyn is een roman over de afwezige of verdwijnende, alleszins onvatbare, schrijver. Een genre dat Jorge Luis Borges ook graag bewandelde. Onlangs las ik nog een vergelijkbaar thema in Nachtzug nach Lissabon van Pascal Mercier. Maar voor mij blijft het meesterwerk in dit soort literaire romans Vladimir Nabokov’s The Real Life of Sebastian Knight.

Jasper Gwyn woont in Londen en is een succesvol romanschrijver. Daarnaast schrijft hij regelmatig artikelen voor gerenommeerde kranten, en zonder zelf te begrijpen waarom, schrijft hij plots een stuk voor The Guardian waarin hij aankondigt te stoppen met het schrijven van fictie. Onmiddellijk na de publicatie verstopt hij zich voor geruime tijd in een Spaans gehucht.
Maar na een tijd begint het toch te knagen. Hij wil dan wel geen romans meer schrijven, maar het schrijven zelf blijft jeuken. Hij doolt rond, terug in Londen, op zoek naar iets om te doen.
Op een dag zoekt hij beschutting voor hevige regen in een galerij. Hij bekijkt de schilderijen. Portretten, meestal volledig naakt. Maar van een naaktheid zonder enige pose. Soms vrij rauwe portretten. Jasper Gwyn is onder de indruk, en plots weet hij het: hij wil portretten gaan schrijven.
Man with a Blue ScarfIn de roman wordt de naam van de schilder niet genoemd. Maar dat lijkt me overduidelijk Lucian Freud te zijn. En ik ben quasi zeker dat Alessandro Baricco het boek van Martin Gayford Man with a Blue Scarf (2010) gelezen heeft voor hij aan zijn roman begon. De ondertitel van dit knap boek is On sitting for a Portrait by Lucien Freud. Martin Gayford zit voor een portret bij Lucian Freud — iets wat maanden duurde — maar tegelijk maakt Gayford een portret, in boekvorm, van Lucien Freud.

Jasper Gwyn wil gaan portretten schrijven. Maar hoe? Hij heeft nu alleszins een vast doel en via Rebecca, de assistente van zijn literair agent, slaagt hij er in om ideale omstandigheden te creëren voor zijn bijzondere activiteit. Hij richt een speciale ruimte in, laat achtergrondmuziek speciaal schrijven en laat met de hand gloeilampen maken door een karakteristiek figuur. Zulke figuren zijn blijkbaar een must in dit soort romans. Ze komen overvloedig voor bij zowel Pascal Mercier als Vladimir Nabokov, om niet van Borges te spreken…

Rebecca is ook zijn eerste portret. De geportretteerde moet elke dag enkele uren naakt in die ruimt ‘zichzelf zijn’. Jasper Gwyn zit muisstil in een hoekje en observeert. Na een viertal weken schrijft hij dan een kort portret, een tekenend verhaal. In slechts twee exemplaren. Geheimhouding langs beide kanten verplicht.
Alles gaat goed, mensen dienen zich aan om geportretteerd te worden tegen een aanzienlijk honorarium, tot er natuurlijk een kink in de kabel komt. Iemand spreekt uit de biecht. Jasper Gwyn vlucht nog maar eens voor de aandacht van de pers en van de mensen in zijn omgeving.
Maar hij laat sporen na — een soort messages in a bottle — die Rebecca probeert te ontcijferen.
Een zeer onderhoudende literaire zoektocht met wat detectiveachtige trekjes. En natuurlijk met als onderliggende filosofische vraag: hoe kunnen we mekaar echt kennen?

Facebooktwittergoogle_plusredditpinterestlinkedinFacebooktwittergoogle_plusredditpinterestlinkedin

Comments are closed.



boekenkast-1

boekenkast-2

boekenkast-3