Categories

As the number of books in my library was approaching 2000, friends of mine suggested that I should buy a special book, a statement. Problem was, I already have so many ‘statements’. The Kama Sutra? Das Kapital? Don Quijote? Shakespeare? Macchiavelli? Candide?
Moreover, what kind of statement? A political one (like Chomsky on Anarchism)? A literary one like Orwell’s Why I write?
I was almost seduced by a Taschen limited edition: Christo and Jeanne-Claude, Wrapped Reichstag, Berlin, as this was a convincing statement of modern conceptual art, and a beautiful book. But I thought 500 € was a bit too much.

Then by chance I read an interview with Penguin designer Coralie Bickford-Smith. And there I found a recent design of a literary classic (that I didn’t yet possess): The Arabian Nights, Tales of 1001 Nights.
It is a new translation, the first after the legendary translation by Sir Richard Burton. If I read a story every night before I go to sleep, starting today, it will keep me busy until the 30th of October 2011.
The 1001 stories have been published in three volumns (numbers 2000, 2001 and 2002 in my library), each with its own design on the cover, and gathered in a beautiful box.
I think this is a worthy newcomer in my library. I invited a lot of friends to celebrate the occasion (well, any reason to celebrate is fine, isn’t it?) and we ended the night in a Spanish restaurant in Ghent. Perhaps, book number 2222 might also be an occasion.

Iemand zei me ooit dat hij Gloed de beste roman vond die ooit geschreven werd. Ten eerste vraag ik me af hoe je zoiets kan zeggen, alsof iemand alle romans kan lezen, alsof een roman niet afhankelijk zou zijn van de omstandigheden waarin je hem leest.
Bovendien zou ik dat, zelfs binnen deze beperkingen, niet durven zeggen.

Maar het is wel een zeer goede roman, een pareltje. Eigenlijk bevat de roman, mits wat inleiding en enkele randpersonen, één lange monoloog van de generaal aan zijn vriend Kónrad die na eenenveertig jaar en drieënveertig dagen is teruggekeerd.
Ik kreeg de indruk dat de roman ooit verschenen is in een krant, hoofdstuk per hoofdstuk, want elk deeltje eindigde met een kleine climax, meestal een pertinente vraag.

De generaal, zo wordt de hoofdfiguur benoemd, houdt telkens een lange monoloog, over hun jeugd, over hun vriendschap, over dé vriendschap. En telkens op het einde komt er een vraag, die nooit beantwoord wordt, maar die ons telkens een tip van de sluier licht.
Want 41 jaar geleden is er een drama gebeurd, of is het wel gebeurd? Een vriend heeft misschien de intentie gehad om zijn vriend tijdens een jachtpartij te doden. De vrouw van een vriend heeft misschien een relatie gehad met een vriend. De ene vriend vlucht de wereld in, de andere vriend sluit zich op. De vrouw kwijnt weg en sterft. En wij blijven over met vragen over de aard van echte vriendschap en liefde en passie.

Sometimes books are too close, too narrow to the bone, so that they can not be read without apprehension.
For me this was certainly the case with this — very powerful — novel by Nobel Prize winner Nadine Gordimer.

Nadine Gordimer portrays South-Africa in the turmoil and violence and political difficulties in the period just before the first non-racial election. The protagonist, Vera Stark (the name means something), works in a Foundation as a lawyer representing blacks to reclaim the land. Later she becomes a member of a Technical Committee that needs to prepare a new constitution.

But against this background, it really is a book about love, and painly so, the end of love. When one lives through the first difficult moments of a new love affair, this is not really the kind of consoling literature one wants to read.

But Nadine Gordimer’s mastership is evident. She knows herself, she knows human beings, she has been there, and she knows how to convey feelings.
Often with very hard insight.

I have just reread this lovely collection of what, stories, essays? The subtitle once gave me the idea for the title of my weblog. Anne Fadiman borrowed her title of Virginia Woolf’s The Common Reader (who borrowed this title on her turn from a phrase in Samuel Johnson’s Life of Gray).
In Virginia’s words: “[The common reader] reads for his own pleasure rather than to impart knowledge or correct the opinions of others. Above all, he is guided by an instinct to create for himself, out of whatever odds and ends he can come by, some kind of whole.”

In this sence, Anne Fadiman thinks of herself as a common reader. Not reading like a critic or a scholar, but with the always fresh eyes of a child. I feel alike.
These essays are lovely and very often funny. The first one ‘Marrying Libraries’ is a small gem. Here she relates how she and her husband were already married several years before they decided on the awkward step of mingling their books.
Several aspects of reading, reading habits and reading vice are displayed, but to my surprise one is lacking. She doesn’t seem to have had what in French is called un cahier de livres, a booklet where you note the books you have read. I’m sure she would have written about this habit with its strange rituals. In Dutch we have an excellent publication about this solitary pleasure by Felix Eijgenraam.
Anyway, Anne Fadiman succeeds in giving a lot of pleasure, phantasizing about books and words.

Het wordt spannend: bijna zit ik aan het 2000ste boek. En hoewel ik niet zo’n freak ben van nummergerelateerde events (100.000ste bezoeker, top tien, etc), toch is een bibliotheek van 2000 boeken wel iets. Ik verzamel natuurlijk niet zo maar boeken omwille van het aantal. De kwaliteit staat voorop en ik ben redelijk fier op mijn verzameling: praktisch alle boeken vind ik om een of andere reden interessant en onontbeerlijk.
Vrienden hebben me al gezegd dat het tweeduizendste boek een statement moet zijn. Dat zullen we dan zien op 31 januari, als dit boek plechtig in de bibliotheek zal worden opgenomen.

Ondertussen stel ik hier boek 1998 en 1999 voor. Ik had reeds geruime tijd meer willen weten over Hannah Arendt. Eigenlijk sinds ik haar bijzondere boek Eichmann in Jerusalem, A Report on the Banality of Evil heb gelezen. De kwaliteit van de inhoud, haar scherpe en moedige analyse hebben indruk nagelaten. Onlangs las ik Rüdiger Safranski’s biografie van Heidegger, waarin Hannah Arendt alweer een opmerkelijke en karaktervolle rol speelt. En ondertussen ben ik één van haar belangrijkste werken aan het lezen: The Human Condition. Een boeiende vrouw, vond ik. Vandaar deze biografie, die werkelijk zeer mooi is uitgegeven en nog is gesigneerd ook met een opdracht voor Prof Louis Mink.
Enkele dagen geleden stapte ik nog eens het prachtige Poëziecentrum te Gent binnen. En natuurlijk vind je dan altijd iets. Deze keer een zeer mooie uitgave van Reynaert de Vos. Sinds ik als zestienjarige knaap de originele middelnederlandse versie Van den Vos Reynaerde las ben ik betoverd geraakt door de levendigheid van het verhaal én van de taal.
Ondertussen heb ik nog enkele andere versies verzameld: een prachtige hertaling door Ernst van Altena, dichter en vertaler van liedjes van Brel, Brassens en vele anderen.
Pronkstuk is de uitgave van 1910 van de bewerking door Stijn Streuvels: Reinaert de Vos, Vyt het middelnederlandsch in verstaanbaar vlaamsch herschreven. Deze uitgave werd ‘opgeluisterd met teekeningen van Gustaaf Van de Woestijne‘.
Deze nieuwe vertaling van Ard Posthuma werd mooi uitgegeven door Atheneum met tekeningen van Mance Post. De originele tekst en de vertaling staan naast mekaar in een typografisch prachtige vormgeving.