Categories

Vorige week overleed de Belgische striptekenaar Raymond Macherot. Hij werd 84 jaar. Hij begon zijn carrière bij weekblad Kuifje in de jaren vijftig met de succesvolle reeks Chlorophyl. Daarna crëerde hij het succesvolle personage Colonel Harold Wilberforce Clifton. Na drie legendarische afleveringen verliet Macherot echter uitgever Lombard om naar concurrent Dupuis (Robbedoes) te gaan. Lombard behield echter de rechten op de reeksen en daardoor werd de strip Clifton verder gezet door andere tekenaars en scenaristen (Turk, De Groot, Bédu,…)
Macherot was niet iemand die erg op de voorgrond kwam, maar hij leverde wel werk van hoge kwaliteit af en zijn fantasierijke figuren bleven velen inspireren.
“Good heavens!” to you, Macherot.

Je zal maar stapelverliefd zijn op een classica, die met zoveel enthousiasme kan vertellen over de klassieke Griekse drama’s. Maar ik weet dat Grieks leren er voor mij niet meer inzit. Latijn, dat zou ik nog zien zitten, maar Grieks. En toevallig zag ik dat mijn favoriete Viginia Woolf lezingen gegeven heeft onder de titel: On not knowing Greek. Ik heb het boek, dat nog moest verschijnen, onmiddellijk besteld bij boekhandel Limerick te Gent.
En vandaag was het daar. Het is een mooi klein boekje met een aantal lezingen zoals bv ‘How should one read a book?’ en vanzelfsprekend de titellezing. Deze begint in typische Woolf-stijl:

For it is vain and foolish to talk of knowing Greek, since in our ignorance we should be at the bottom of any class of schoolboys, since we do not know how the words sounded, or where precisely we ought to laugh, or how the actors acted, and between this foreign people and ourselves there is not only difference of race and tongue but a tremendous breach of tradition. All the more strange, then, is it that we should wish to know Greek, try to know Greek, feel for ever drawn back to Greek, and be for ever making up some notion of the meaning of Greek, though from what incongruous odds and ends, with what slight resemblance to the real meaning of Greek, who shall say?
[...]
When we read Chaucer, we are floated up to him insensibly on the current of our ancester’s lives, and later, as records increase and memories lengthen, there is scarcely a figure which has not its nimbus of association, its life and letters, its wife and family, its house, its character, its happy or dismal catastrophe. But the Greek remain in a fastness of their own. Fate has been kind there too. She has preserved them from vulgarity.

Boekhandel Limerick is een prachtige winkel. Een tijd geleden hebben ze hun aanbod uitgebreid met ook Duitstalige boeken. Je kan er nu boeken kopen in het Nederlands, Frans, Engels, en Duits, zowel romans als poëzie, geschiedenis, filosofie en kunstboeken. Een prachtige zaak, met steeds een uitstekende keuze in huis. In Antwerpen te vergelijken met De Groene Waterman.
Dus heb ik nog maar wat gesnuffeld en je vindt altijd wat, natuurlijk. Zo bijvoorbeeld deze herinneringen van Stefan Zweig (een herdruk van zijn reeds in 1944 verschenen memoires). Zweig heeft me steeds geboeid. Zijn Schachnovelle is een kleinood dat ik al verschillende keren gelezen heb, maar ook bv zijn Triumph und Tragik des Erasmus von Rotterdam. Ik ben benieuwd naar zijn ervaringen in twee wereldoorlogen en de tijd ertussen. “Unsere Generation hat mehr gesehen als sonst drei oder vier. Und sie ist noch nicht am Ende.”

Een prachtige, nieuwe uitgave van Insel Verlag met gedichten van Rainer Maria Rilke kon ik ook niet laten liggen. Het zijn vroege gedichten van Rilke. Das Stunden-Buch bevat Vom Mönchischen Leben, Von der Pilgerschaft en Von der Armut und vom Tode. Het is een typografisch zeer verzorgde uitgave, met als enige punt van kritiek dat er in het colofon hoegenaamd niets staat over het papier en het lettertype. Ik geloof dat het een Bembo is, maar zal met de loep moeten kijken.

Was wirst du tun, Gott, wenn ich sterbe?
Ich bin dein Krug (wenn ich zerscherbe?)
Ich bin dein Trank (wenn ich verderbe?)
Bin dein Gewand und dein Gewerbe,
mit mir verlierst du deinen Sinn.

Nach mir hast du kein Haus, darin
dich Worte, nah und warm, begrüßen.
Es fällt von deinen müden Füßen
die Samtsandale, die ich bin.

Een week in Londen voor mijn job. Zware dagen, elf tot twaalf uur op de been en dan ‘s avonds dineren met enkele collega’s (dus meer babbel over de job) en pas daarna moe in bed.
Maar ik had me voorgenomen om toch nog eens een Londense boekhandel binnen te springen. Het liefst had ik Foyles op Charing Cross Road bezocht, maar die zijn ‘slechts’ tot 21 uur open. Dan maar Waterstone’s in Piccadilly Street, die zijn tot 22 uur open.
Daar vind je natuurlijk altijd iets, al moet ik zeggen dat bv de filosofie-afdeling nogal magertjes was. Maar ik ben gelukkig met John Gray’s Enlightenment’s Wake. Van John Gray had ik vroeger al Straw Dogs gelezen, een scherpe analyse, maar nogal deprimerend. Dit is eerder politieke filosofie en ik kijk er naar uit het te lezen.

En dan dit boek over Walter Benjamin, iets tussen biografie en archief, met heel veel foto’s, reproducties van dagboeknotities, enz. Ik had al langer wat van hem willen kopen (zeker sinds de prachtige uitgave in Penguin Great Ideas van The Work of Art in the Age of Mechanical Reproduction).

Gisteren, in Antwerpen naar een opvoering in de Singel: Atropa, de wraak van de vrede van Tom Lanoye in een regie van Guy Cassiers. Daar kocht ik het mooie boekje uitgegeven bij Prometheus. De oorlog van Troje wordt opgevoerd als een symbool voor alle oorlogen. De holle frasen van Agamemnon staan schrijnend in contrast tot het leed van de vrouwen, zowel Trojaanse als Griekse. Tom Lanoye herwerkte de stukken van Aischylos en Euripides en weefde er de holle praat van Bush en consoorten tussen (een prachtige, droevige compilatie van die retoriek vind je in Eliot Weinberger’s What I heard about Iraq). De sterkste figuren in het stuk zijn de vier vrouwen. Het was een knappe vertoning (al konden heel wat mensen het stuk niet verstaan door de slechte geluidsregie), maar het bleef voornamelijk teksttheater en dus zal ik met plezier de tekst herlezen. Het was tekst- maar ook beeldtheater met knap ingewerkte webcambeelden. En veel mooie statische beelden, tableaux vivants: Helena op de muur rond Troje als een Grieks standbeeld, het aangrijpende beeld van Klytaemnestra die haar echtgenoot Agamemnon opwacht met een bijl.

→ Tom Lanoye