Ik heb net de Brieven van Ludwig Wittgenstein gelezen, ttz een kleine selectie uit de fractie van brieven die van hem nog bekend zijn. Brieven geven toch een speciaal inkijkje in iemands manier van zijn. En het minste wat van Wittgenstein kan gezegd worden, is dat hij een bijzonder iemand was. Bijzonder prikkelbaar, bijzonder eerlijk, zeer bewust van zijn genie. Dit laatste is niet negatief bedoeld. Sommige mensen kunnen moeilijk anders dan weten dat ze ergens in uitblinken. Mahler wist ook dat hij een muzikaal genie was, en daar kan je niets op afdingen. Zo ook Wittgenstein, maar het zal niet altijd makkelijk geweest zijn voor de mensen waarmee hij in contact kwam. Hij hield hoegenaamd niet van oppervlakkigheid.
Voor mij zal dit boekje de aanzet zijn om zijn biografie te lezen die ik al een tijdje liggen heb: WF Hermans’ Wittgenstein. Eigenlijk vind ik dat biografieën van filosofen, of van schrijvers, niet echt zo relevant zijn. Schrijvers schrijven en filosofen denken, je kan beter hun publikaties lezen. Er zijn natuurlijk uitzonderingen, denk aan Hemingway. Maar Wittgensteins leven is werkelijk bijzonder, zeker door de onverbiddelijkheid waarmee hij zelfs zijn eigen leven organiseerde. Dit kan niet anders dan een licht werpen op zijn originele en tot de kern gaande filosofie.
En dan nog maar eens zijn filosofische overpeinzingen doornemen. Maar als je weet dat hij zelfs Bertrand Russell nauwelijks in staat achtte om zijn filosofie te begrijpen, zinkt de moed me wel in de schoenen.
