Categories

Het internet maakt het mogelijk dat mensen van diverse pluimages en van uiteenlopende plekken mekaar ontdekken. Zeer gebrekkige ontmoetingen, een echt gesprek is er nauwelijks aanwezig, ondanks het hele Web 2.0 gedoe. Maar goed, je gaat op zoek naar gelijkgestemde geesten, voor mij dan naar aktieve lezers die er liefst een goede website op na houden.

In plaats van de — volgens mij — steriele blogrolls (ik verwijs naar jouw site en jij naar de mijne) wil ik hier vertellen over enkele particuliere sites die ik om een of andere reden de moeite waard vind. Door de enorme groei van het internetmedium wordt het steeds moeilijker om het koren tussen het kaf te vinden, ondanks de pogingen tot selectie door sites als StumbleUpon, Technorati en del.icio.us. Dit is een persoonlijke keuze en dus zeer fragmentarisch en arbitrair.

In het weblog-genre en in het Nederlands is er één dat met hoofd en schouder boven de rest uitsteekt: boeklog.info van een Fries met een uitzonderlijk hoge leeshonger. Ik kijk regelmatig op zijn site, want met meer dan 200 verslonden boeken per jaar (een leesniveau dat misschien alleen overtroffen wordt door Maarten ‘t Hart, zie: De plezierfactor) staat er elke keer wel iets nieuws op. Wat me wel opvalt, is dat er nogal veel boeken tussen zitten die hij niet denderend vond. Dat is bij mij praktisch nooit zo: als ik het niet goed vind, lees ik het niet uit.

Ter afwisseling een zeer interessante site, geen weblog, integendeel, zelfs een ‘ouderwetse’ statische site: Bibliotheca Augustana. De site heeft zelfs geen echte eigen url en zit ergens verstopt in de site van de Fachhochschule Augsburg. Deze Bibliotheca Augustana is een initiatief van ene Professor Ulrich Harsch die in deze website (met Latijn als voertaal!!!) originele (oude) literaire teksten uit verschillende taalgebieden samenbrengt. Wil je de oud-Engelse versie van Beowulf lezen — de moderne versie door Seamus Heaney is veel toegankelijker — of de oud-Spaanse versie van de Poema de Mio Cid of La Chanson de Roland in de versie van 1090, dan kan je terecht in deze aantrekkelijke en zeer verzorgde site.

Ik blijf even in Duitsland met een zeer interessante site, uitsluitend in het Duits, van de schrijver Dieter Wunderlich. Naast heel wat filmtips geeft hij zeer veel Persönliche Buchtipps. De site is visueel eerder saai, maar interessant door het enorme aanbod van boekenrecensies. Hier geen persoonlijke impressies zoals op de meeste boeklogs, maar telkens een korte inhoud en een formele bespreking. Een immens werk. De site zou 3,8 miljoen bezoekers per jaar krijgen, waarschijnlijk studenten die een boekbespreking moeten maken. Van Wunderlich heb ik een boekje met portretten van EigenSinnige Frauen.

Terug in de persoonlijke sfeer is de website van de Amerikaan Miles Hochstein: Documented Life. Nogal slordig en zeker niet opmerkelijk voor het aantal of de kwaliteit van de boeken die hij leest, maar wel bijzonder interessant omdat hij zijn eigen leven volledig documenteert. Er is een pagina met pasfoto’s van elk van zijn 48 levensjaren. Als je op de thumbnail klikt, krijg je een pagina van dat jaar met meerdere foto’s en achtergrondinformatie. Toch wel leuk, die metamorfose van een persoon op één pagina.

Van een andere orde is dan weer de website van de Stichting Drukwerk in de Marge. Deze Stichting houdt zich niet in de eerste plaats bezig met literatuur, maar met de productie van bibliofiele drukwerken door drukkers die gepassioneerd zijn door het aloude ambacht: loden letters zetten met de hand, handmatig drukken op uitgelezen papier, etc. In Engeland is dit fenomeen reeds lang bekend als Private Presses. Eén van de beroemde Private Presses was The Hogarth Press van Leonard en Virginia Woolf. Ik heb zelf nog een prachtige proevenpers onbenut staan, wachtend op meer tijd…
In alle geval heb ik dank zij de boekkunstbeurzen die zij inrichten, al heel wat mooie boeken kunnen kopen. Ik had het hier al over in een vroegere tekst.

Voor mij is deze site, A media voz, telkens opnieuw een bron van vreugde. Om van deze site te genieten moet je van poëzie houden en… Spaans kennen. Een zekere Violeta heeft hier geselecteerde gedichten van honderden dichters samengebracht. Niet alleen Spaanse en Zuid-Amerikaanse dichters, maar ook vertalingen van dichters als Shakespeare of John Donne.
Boeiend is vooral dat ze een hele verzameling voorgelezen gedichten op de site heeft gezet. Zo kan je historische opnames horen van Pablo Neruda, Jorge Luis Borges, Julio Cortázar, Jaime Sabines, Miguel de Unamuno (overleden in 1936!), Mario Benedetti, Octavia Paz, en zovele anderen. Er is ook een onderdeel waar professionele lezers gedichten voorlezen, soms zelf ook dichters. Zo leest de Mexikaan Jaime Sabines verschillende gedichten van Pablo Neruda.
Poëzie komt niet veel aan bod op mijn site, omdat ik trouw aan een ongeschreven wet rond het boekenschrift, slechts boeken noteer en hier bespreek die ik van kaft tot kaft gelezen heb. Dat doe ik meestal niet bij een gedichtenbundel, waar je toch meestal in rondsnuffelt. Misschien moet ik hier eens verandering in brengen.

Natuurlijk zijn er nog honderden andere goede sites. Dit is dan ook maar een eerste greep. Goede suggesties zijn steeds welkom natuurlijk. Hier of via mijn bookmarks op del.icio.us.

Marc Dugain kan echt een speciaal geval genoemd worden. Hij is geboren in 1957 in Senegal waar zijn Franse ouders toen werkten. Toen hij zeven jaar oud was, verhuisde de familie naar Frankrijk en hij verbleef in het kasteel van zijn grootvader te Moussy-le-Vieux.
Hij studeerde aan het Institut d’études politiques de Grenoble. Later werd hij manager van zijn luchtvaartmaatschappij Proteus Airlines, die hij in 2000 verkocht.
In 1998 debuteerde hij met La Chambre des officiers dat al gauw 18 literaire prijzen verzamelde. Sinds 2001 woont hij deels in Casablanca en deels in Frankrijk.
Hij schreef overigens ook een betoverend boek over het atlasgebergte in Marokko.

De officierskamer was ook het eerste boek dat ik van hem las, en het maakte grote indruk. Daarna las ik Une exécution ordinaire, een aangrijpende roman waarin hij het lot van een Russische familie beschrijft, van de grootouders die leiden onder het Stalinregime tot de kleinzoon die door Putin opgeofferd wordt in de Koersk.

En nu, dus niet in volgorde van verschijnen, heb ik deze roman gelezen.
Via het leven van Edgar Hoover — de decennialange chef van het FBI — krijgen we vooral een inkijk in het wezen van de Amerikaanse macht en zijn machthebbers. Het is alsof we mee de telefoon afluisteren van verschillende presidenten: van Truman over Eisenhower, Kennedy, Johnson en Nixon. De intriges, de banden met de maffia, de corruptie en regelrechte misdaden maken vooral duidelijk dat het hen om de macht an sich te doen is. Vooral het tijdperk John en Bobby Kennedy wordt belicht. De enorme promiscuïteit van John Kennedy, de mislukking van de raid op Cuba, de verdachte zelfmoord van Marilyn Monroe, de escalatie van de Vietnam-oorlog om electorale motieven, de geënsceneerde moord op Kennedy, etc, etc.
Dat het vooral over het Kennedy-tijdperk gaat heeft zeker ook te maken met het feit dat Marc Dugain (en ik ook, ben 4 jaar ouder) die periode bewust heeft meegemaakt.

Tegelijk last hij regelmatig zinnetjes in, bijvoorbeeld over Texanen, die uit hun context gehaald perfect toepasbaar zijn op Bush junior. Een juweeltje:

Au moment de son assassinat, John Kennedy travaillait à un projet de loi visant à abolir les avantages fiscaux des groupes pétroliers. Johnson Président, son premier acte fut d’abandonner le projet de loi. Il aurait pu attendre un peu, mais c’ést ça le bon côté des Texans, ils sont tellements directs. [p. 302]

Marc Dugain parece una persona muy especial. Nació en 1957 en Senegal donde sus padres franceses trabajaban en este momento. Cuando tenía siete años su familia se mudó a Francia donde él vivía en un castillo con su abuelo.
Estudió ciencias políticas en el Institut d’études politiques de Grenoble. Después fue gerente de Proteus Airlines, su propia compañía aérea.
En 1998, siendo ya cuarentón, publicó su primer libro La chambre des officiers (El pabellón de los oficiales). Fue un éxito inmediato con 18 premios literarios.
En 2000 vendió su compañía aérea para dedicarse a la literatura.
Desde 2001 vive en parte en Casablanca y en parte en Francia. Ha publicado un libro maravilloso sobre las cordilleras del Atlas. Marc Dugain sube a los escenarios en Barcelona por primera vez de la mano de Josep Maria Flotats que estrenará Stalin — adaptación de una parte de su última novela Une exécution ordinaire. Lee la entrevista en El País (pdf).

El pabellón de los oficiales fue el primer libro suyo que leí, y de inmediato estaba impresionado. Más tarde leí Une exécution ordinaire, una novela conmovedora que describe la suerte de una familia rusa: desde los abuelos que padecían de la arbitrariedad de Stalin hasta el nieto quien murió en el submarino Kursk, víctimo del maquiavelismo de Putin.

Y ahora, he leído este libro. A través de la descripción de la vida de Edgar Hoover — el jefe del FBI durante decenios — miramos de reojo a los poderosos del mundo. Es como si participíamos a escuchas telefónicas espíando a los presidentes Truman, Eisenhower, Kennedy, Johnson y Nixon. Las intrigas, los lazos con la mafia, la corrupción y los verdaderos crímenes son manifestaciones del ansia de poder. Dugain acentúa la época de John y Bobby Kennedy. La promiscuidad desmedida de John, el fracaso de la invasión de Bahía de Cochinos, el suicidio sospechoso de Marylin Monroe, la escalación de la guerra de Vietnam por motivos electorales, el asesino escenificado de John Kennedy, etc, etc.

Un libro histórico muy interesante, si has vivido este período on no. Además Dugain de vez en cuando alude al presidente actual:

Au moment de son assassinat, John Kennedy travaillait à un projet de loi visant à abolir les avantages fiscaux des groupes pétroliers. Johnson Président, son premier acte fut d’abandonner le projet de loi. Il aurait pu attendre un peu, mais c’ést ça le bon côté des Texans, ils sont tellements directs. [p. 302]

Dat Gent een levendige stad is waar ik graag vertoef, is al uit vorige posts duidelijk gebleken, zoals Gent aan de Seine. Nu schrijft mijn vriend Ronny De Schepper over Jazz in het Park te Gent, waaruit nogmaals de culturele ambiance van de Arteveldestad blijkt.
Het is trouwens goed om zijn website Dagelijks iets degelijks bij je favorieten te steken, want Ronny heeft een enorme bagage. Hij is muziekrecensent geweest, journalistiek medewerker bij het lokale weekblad De Voorpost en vooral bij De Rode Vaan, waar hij sinds 1978 vast aan de slag kon als redacteur cultuur en als eindredacteur.
Na de zwanenzang van de Rode Vaan werd hij in 1989 pers-attaché van Minister De Batselier, Vice-voorzitter van de Vlaamse Executieve. Hij was ook free-lance medewerker voor Knack, Muziek en Woord, en bij heel wat andere tijdschriften en kranten. Enfin, dat moet je zelf op zijn site maar zoeken.
Feit is dat hij ontelbare mensen uit de wereld van muziek, cultuur, politiek, wielrennen, etc geïnterviewd heeft. En wat voor ons vooral interessant is: hij begint al die teksten openbaar te maken op zijn blog. Hou deze site dus in het oog.

Verschillende bronnen melden de start van een eigen Gentse boekenmarkt, geïnspireerd op de Parijse boekenstalletjes langs de Seine. Vanaf zondag 16 september kan je elke week ‘s morgens naar hartje Gent afzakken, naar de Ajuinlei langs de Leie, waar je kan snuffelen tussen oude boeken en prenten en dergelijke.
Een mooie aanleiding om daarna te gaan wandelen en ergens te aperitieven. En voor wie Gent niet kent een prachtige aanleiding om de mooie binnenstad te verkennen.
Op boekengebied heeft Gent trouwens wel wat te bieden. Naast de gekende grotere boekketens zoals Fnac en Standaard Boekhandel en De Slegte zijn er verschillende goede, kwaliteitsvolle boekhandels. Ik denk bijvoorbeeld aan de alouds gekende Marnix boekhandel, of een kleine zaak zoals Limerick vlak bij het station. Dit ziet er een gewone krantenwinkel uit, maar binnen word je verrast door de uitgebreide keuze van literaire, historische, filosofische en kunstboeken, met een ruim aanbod van Engelstalige boeken. Of vlak achter het hoekje van de Ajuinlei in de Jakobijnenstraat heb je Copyright, een boekhandel gespecialiseerd in kunst en architectuurboeken. En er zijn natuurlijke talloze tweedehandsboekenwinkels, met onlangs nog de nieuwkomer Het Paard van Troje. Maak er dus gewoon een weekend van. Restaurantjes genoeg…

A mí me gusta leer a Juan José Millás. Su última obra es — como siempre en su caso — una novela muy pensado. Se trata de un triángulo amoroso. Cuando un amigo está en coma después de un accidente, el protagonista decide ocupar en secreto el piso vacío del amigo. Será una experiencia muy extraña para él, porque no solo descubre la verdadera relación de su amigo con su mujer, también descubre a sí mismo.

Una novela ligera y agradable. Leer para relajarse.

A mí me gustaba más su novela Dos mujeres en Praga, y segurísimo sus pequeños textos que escribe por El País. Una compilación como El ojo de la cerradura por ejemplo es mucho más interesante. Millás es un observador muy sensible y tiene el don de la palabra para expresar las matizes de una situación.