Categories

The Missionary Position
Mother Teresa in Theory and Practice
Christopher Hitchens

I know many Roman Catholics, most of them well-meaning persons, trying to reconcile their belief with an ever more complicated world. Trying to do good. Wondering why a 16 year old raped girl should not have the right to have an abortion and try to make her life worth while.
Many of them are discouraged by the dogmatic ideas of the Roman Catholic Church. To them the hierarchy seems to live on another planet.

I am not a believer. But this does not free me of the interference of religious dogmas in my life. Nor does it relief me of concern for my loved ones, friends, family, fellow human beings. And for many of them religion is something very important. So, I can not but be always on the alert for the way the Church — the institution — affects the lifes and consciences of common people, religious or otherwise.

Very often I have been bewildered by the hypocrisy of the Church. While preaching love and peace, etc, the Church, many popes and bishops and so on have been on the side of power and money. Since Roman Emperor Constantine I sided with the Christian Church in 313, the Church has sided with the powerful. Many dictators — the likes of Pinochet — have appreciated this.

For me, Mother Teresa was just someone who tried to help ‘the poorest of the poor’. I hadn’t really paid attention. There are many good people working for the poor without receiving world media attention. This media attention should have warned me. This small book by journalist Christopher Hitchens gives a completely different view on the holy mother. Perhaps it is too much of a pamphlet, but it makes one think.
Helping the poorest of the poor seems equal to denying them basic medical aid, food, etc, just giving them a roof to die happily thinking of Jezus. Even baptising them without their knowledge seems appropriate to the Missionaries of Charity. Somewhere a super book keeper must keep track of all these ‘saved souls’.
Receiving money from the mighty is one thing, from swindlers and dictators like Haitian Baby Doc is another. And then not even using the money for the poor seems to me just a common crime.

One of the reasons why she was loved by some — for instance by Pope John Paul II — was her outspoken stance on abortion, contraception, AIDS and the like. Her simple philosophy was: let the children come, the more the better, Jezus will care for them. Hallelujah.

For me this has been one of the biggest hypocrisies of the Catholic Church: this constant hammering on the life of the unborn child. I never hear the Church’s outcry about starving children, raped children, children without schools, etc.
Do the test yourself: for instance look for child soldier in the search box of the Vatican web site. You’ll find TWO items (one of August, 6th 2002 and one of November, 11th 1997). Try hungry children: ONE item. And then try abortion: 378 items, contraception: 86 items, AIDS: 423 items.
Need I say more?

Some weeks ago I had the pleasure to listen to Alberto [tag]Manguel[/tag] at a literary evening in Brussels. Shortly before I had read his delicious little book about Borges. I bought this in Spanish because I thought that the Argentinian born Manguel wrote in Spanish (moreover it is a book about Borges…) But as a child of a diplomatic father, he was mainly brought up by a governess that spoke English and German. Later he became a Canadian citizen and now he lives in France.

Like a modern Erasmus he wanders over this world and like Erasmus he reads and writes and is a catalyst for literature and ideas. What he is doing is actually a dream I have myself: being a reader as a profession. Of course he has to write about his reading to earn a living, but what is very important: he is not a critic. He stays a reader.

For this collection of thoughts he chose one book every month during a year. It is a lovely read even if you didn’t read all the books he talks about.
For instance, it made me buy Machado de Assis’ Memorias Postumas de Blas Cubas. Machado de Assis was a 19th century Brazilian writer (I have to read him in Spanish), a very special writer who seems to have influenced Borges and Cortázar. And perhaps I’m going to reread Kipling’s Kim. And certainly it was a stimulus to start reading Don Quijote.

Keep on reading, Alberto, and keep on sharing your thoughts with us.

Dit nieuw tijdschrift is een prachtig initiatief van Onthaal en Promotie Brussel.
Op hun website www.opbrussel.be lees je:

Weer een nieuwe toeristendienst in Brussel? We horen u de opmerking al maken. Maar OPB is veel meer dan alleen een onthaaldienst voor dagjesmensen. Het klinkt al door in de naam: ook de promotie van Brussel, meer bepaald in Vlaanderen, behoort tot de opdracht. En daar mag meteen de ondersteuning van de activiteiten van de Vlaamse netwerken en van de Nederlandstalige Brusselaars in Brussel worden bij gedacht. Dat is geen overbodige taak, want de Vlaamse gemeenschap speelt een belangrijke rol in Brussel, net als heel wat Nederlandstalige Brusselaars.

Het economische, culturele en sociale leven in Brussel zou gewoon niet hetzelfde zijn zonder de Vlamingen. Alleen wordt die inbreng nogal vaak over het hoofd gezien. In Vlaanderen zelf, maar ook bij de anderstaligen in Brussel – zelfs al maken die vaak gebruik van het Vlaamse aanbod inzake welzijn, onderwijs en cultuur.

Een zeer goede website, vol met informatie voor alle Nederlandstaligen die Brussel willen verkennen. En dan dit tijdschrift: prachtig. Met dit eerste themanummer van Brussel XL wordt het verband tussen Brussel en de literatuur gelegd. Er worden drie literaire wandelingen voorgesteld, die ons langs boekhandels (bv vreemde boekhandels zoals de Spaanse Punto y Coma), standbeelden van schrijvers, het Erasmushuis, de Koninklijke Bibliotheek, een literair café, enz, enz voeren.
Een boekje om steeds op zak te hebben.

Heb ik niet op deze wereld geleefd dezer dagen? Mstislav Rostropich is op 27 april overleden en ik lees het nu pas in The Economist. Of wordt het dagelijkse nieuws van bomwagens in Bagdad en voetbaluitslagen — schouder aan schouder — té afstompend zodat je niet meer let op echte berichten? Nee, die dagen reden wij door Andalucía, in een andere omgeving, zonder dagelijks nieuws.
Ik herinner dat ik vroeger ook het overlijden van Heinrich Böll zeer per toeval in de wagen hoorde toen we door de Vogezen reden.

Mstislav Rostropovich, heilige der muziek, je zal steeds bij ons zijn. Als herinnering een aangrijpend stukje uit de eerste cello-suite van Bach.

Ik heb heel wat uitvoeringen van je. Natuurlijk de cello-suiten van Bach. Natuurlijk het cello concerto van Haydn, maar ook ergens nog een opname samen met Benjamin Britten. En nu doet zich het ontbreken van een database van mijn muziek voelen. Misschien toch eens aan beginnen.

Postscript 2010: Ondertussen ben ik aan de database van mijn muziek begonnen, waarin Rostropovich natuurlijk terug te vinden is.