Categories

De Goldberg Variationen blijven voor mij eeuwige muziek. Per toeval ontdekte ik dat er in De Bijloke te Gent een concert was met een bewerking van de Variationen voor twee gitaren. De bewerking is van de jonge gitarist Alexander Makay.

De Bijloke heeft een prachtige zaal, net een omgekeerd schip, met eeuwenoude eiken balken die echt de romp van een schip lijken te zijn. Antje De Boeck bracht poëzie en Yves Storms en Alexander Makay speelden voor de pauze een gevarieerd gitaarprogramma.
Na de pauze volgde dan de bewerking van de Goldberg Variationen. Ik ben muziektechnisch niet onderlegd en kon dus niet altijd oordelen over de merites van de adaptatie, maar de kracht van de muziek is zeker wel gebleven. Een heerlijke avond.

Herinnering is als een hond die gaat liggen waar hij wil. (p. 11)

Zo kan ik nog wel meer merkwaardige citaten vinden. Nooteboom schrijft gevat, in een zeer eigen idioom. In het begin las ik een beetje onwillig, ik had niet veel zin om aan de hand genomen te worden voor een verhaal over het doen en laten van enkele mensen. Maar Nooteboom nam me niet bij de hand, hij vatte me bij de kraag.

De personages in dit boek zijn op zich ook niet zo belangrijk. Ik bewonderde de manier van Nooteboom om langs die personen heen te kijken naar het wezen van de natuur, de hond, de dood. Naar de mens en zijn verhouding tot de dingen die hij zelf gemaakt heeft, de voorwerpen en de rituelen. Dit wordt allemaal samengebald in de laatste scene waarin Taads de theeceremonie uitvoert met een Japanse kom waarvoor hij zijn ganse leven gespaard heeft.

Ik vind het een indrukwekkend boek dat een tweede aandachtige lezing zal nodig hebben om zijn inhoud vrij te geven.

Muhammad Yunus, eminent professor economie uit Bangladesh, won samen met zijn Grameen Bank de Nobelprijs 2006 voor de Vrede.

Dit doet mij enorm veel plezier. Zelf ben ik nu reeds meer dan dertig jaar bankier. Een groot deel van mijn carrière heb ik besteed aan kredietverlening aan middelgrote bedrijven. Je hebt dan een nauw contact met de beheerders, met de zaakvoerder, en je weet dan erg veel van de financiële toestand van een bedrijf. Heel dikwijls laat die zaakvoerder zichzelf zoveel verdienen als het totaal van zijn personeel. Dat noemt dan vergoeding van het risico. Maar de werknemers, die meestal afhankelijk zijn van een afgemeten loon om hun gezin te onderhouden, lopen evengoed een risico. Een beheersrisico waaraan ze niets kunnen verhelpen.

Als die verhoudingen al spelen, hier in ons rijke westen, hoeveel te meer dan in landen als India, Bangladesh.
Vandaar dat het me zoveel plezier doet dat die schijnbaar onomkoombare economische logica — waarvan ik al zolang moet balen — echt kan doorbroken worden. En dat is de innoverende en moedige verdienste van Muhammad Yunus.

The Economist schrijft op zijn website onder de titel Losing it’s lustre:

An anti-poverty campaigner and a bank in Bangladesh have won this year’s Nobel Peace Prize. The purpose of the prize has become muddled. It may be better to withhold it next time.

Hoe kunnen die toch zó arrogant zijn. Ik geloof dat het Nobel comité volledig gelijk had om een verband te maken tussen armoede en vrede:

Lasting peace can not be achieved unless large population groups find ways in which to break out of poverty. Micro-credit is one such means. Development from below also serves to advance democracy and human rights.

Another book on political lies. Mainly thanks to Bush this seems to become a new genre. I already wrote about Eliot Weinberger’s What I heard about Iraq, that treats political lying in a sublime way.

This small book consists of contributions by six authors:

In almost every text you find the impotent question: why Blair? Bush may be obtuse, or mad, or evil, but why Blair? Why did Blair drag down the UK in the US’ folly?
And another thread through the texts is of course the enormous dismay for the unvarnished lying. Again and again, this makes me think of George Orwell’s Nineteen Eighty-Four.