Categories

Ik heb net La Caverna van Saramago gelezen. In het Engels wordt de titel vertaald als The Cave en in het Nederlands, met weer dat betuttelende alsof de lezer zonodig de weg moet gewezen worden, als Schijnbestaan.
Anders dan in sommige van zijn boeken, bv Stad der Zienden of Het evangelie volgens Jezus Christus, is dit een mild boek met een onzeker maar toch hoopgevend einde.
In veel van zijn boeken zijn de hoofdfiguren ongenoemde en verwisselbare personen (zonder daarom echter aan sterkte in te boeten), maar hier krijgen we een meer persoonlijk verhaal. Als lezer voel je je snel sterk verbonden met het wel en wee van deze mensen in hun ongelijke strijd met het Centrum. Het Centrum wordt voorgesteld als een onpersoonlijk en steeds maar groeiend monster dat mensen voorschrijft wat ze moeten kopen, doen, hoe ze moeten leven, etc. En dat Centrum komt lijnrecht te staan tegenover alles waar de pottenbakker Cipriano Algor voor geleefd heeft.

Meer José Saramago.

Donderdagavond 15 december om 22.13 werd een bronzen standbeeld van Henry Moore gestolen. Het werk was eigendom van de Henry Moore Foundation, Hertfordshire. Het woog zo’n 2,1 ton en had een geschatte waarde van tenminste 3 miljoen pond.
De gestolen vrachtwagen (met kraan!) die gebruikt werd om dit kunstwerk vlugjes weg te plukken, werd ondertussen teruggevonden door de Britse politie.
Zo’n kunstdiefstal van zeer bekende werken gebeurt soms op bestelling, maar dat zijn dan meestal bekende schilderijen. Hier vreest de politie dat het wel eens opportunistische boeven zouden kunnen zijn die het kunstwerk zouden laten smelten en verkopen voor het brons! Dat zou dan een 7.500 euro opbrengen, mooi meegenomen toch?
Dit idee maakt ze al helemaal gek bij de Foundation. Henry Moore laten verpatsen als oud ijzer door enkele sjacheraars. Iedere cultuur heeft zo zijn eigen beeldenstormers natuurlijk. Denk maar terug aan de Taliban die een eeuwenoud Boeddabeeld vernietigden. In dit geval heb je het voordeel dat met het gesmolten brons een ander kunstwerk kan gemaakt worden. Recyclagekunst is in.
Ik ben altijd al een grote liefhebber geweest van Moore’s werk (maar ik heb uiteraard niets te maken met deze ver doorgedreven vorm van verzamelen).

Nobelprijswinnaar voor literatuur Harold Pinter heeft in zijn aanvaardingsspeech de Verenigde Staten en ook Blair eens goed de mantel uitgeveegd. Om gezondheidsredenen kon hij de prijs niet in persoon afhalen, maar zijn toespraak werd op video uitgezonden. Ik had er wel wat geld voor gegeven om de reacties van de in smoking en avondkledij gestoken vip’s te kunnen zien.
Pinter stopt zijn politieke sympathieën niet onder de korenmaat en hij profiteert volop van het wereldforum dat het Nobelprijscomité hem geeft om in detail uit de doeken te doeken hoe de Verenigde Staten al sinds de Tweede Wereldoorlog liegen en bedriegen, rechtse dictaturen steunen, feiten verdraaien, etc. Ook Blair krijgt het duchtig te verduren.
Je kan de speech volledig lezen op de Nobelprijs site.
Ik las het voor het eerst in de Spaanse krant El País (die publiceerden onmiddellijk de ganse tekst in het engels). Nieuwsgierig naar reacties in andere kranten, surfte ik eerst naar The Times: geen bericht hierover (ook na enkele dagen werd er maar zijdelings over gesproken). The Guardian bracht wel het bericht, maar niet de tekst. The New York Times bracht het nieuws ook niet onmiddellijk, maar wel ‘s anderendaags in bedekte termen en niet de tekst.
Iets niet zeggen is ook informatie.