Ik heb net Saramago’s Ensayo sobre la lucidez gelezen. In het Spaans omdat dit het dichtst bij het Portugese origineel staat (taal die ik helaas niet machtig ben) en bovendien worden zijn romans door zijn echtgenote Pilar del Río vertaald. Het blijft dus in de familie.
Ensayo sobre la lucidez (wordt binnenkort door Meulenhoff uitgegeven als Stad der zienden) is geen vervolg op Ensayo sobre la ceguera (Stad der blinden), maar in het tweede deel van de roman wordt er wel naar verwezen.
Dit is een onvergetelijk boek. Een politieke roman. In een onbenoemd land worden verkiezingen gehouden. Wanneer de stemmen worden geteld, blijkt dat in de hoofdstad zo’n zeventig procent van de kiezers blanco heeft gestemd. Na een tweede stemronde, stemt ruim tachtig procent blanco. De regering weet hoegenaamd niet hoe te reageren en besluit uiteindelijk de hoofdstad te verlaten en ze te isoleren en onder een staat van beleg te plaatsen. Tegelijkertijd wordt een politieoperatie op touw gezet om de activisten (want hoe zou dit anders hebben kunnen geschieden?) op te sporen en te elimineren.
Het is een ontnuchterende roman, hoegenaamd geen sprookje. Saramago schudt onze zekerheden door mekaar. In een interview op Klara poneerde hij in zeer mooi Frans dat wij moeten stoppen met te geloven in utopieën, welke dan ook. We kunnen beter met open ogen in déze wereld leven en proberen er het beste van te maken.
Daarnaast is het ook een zeer leesbare roman, in zijn onnavolgbare stijl.
Meer boeken van en over Saramago.
Una sentencia por la dignidad